Mark Tijsmans in Goed Gevoel

Hij is Wilfried Pasmans in 'Flikken' en Bennie in 'Thuis'. Hij ontpopte zich als een vinnige Peter Pan in de gelijknamige musical, kroop in de huid van Mordred in de musical 'Camelot' en was vorig jaar te zien als Benvolio in 'Romeo en Julia'. Hij zingt en danst, presenteert en acteert. En telkens weer zijn de critici behoorlijk lovend. Uitbundig, bescheiden, lief of veeleisend? Mark Tijsmans (34) is in de eerste plaats een perfectionist.

Je zou het hem niet aangeven als je zijn gevulde curriculum overschouwt, maar eigenlijk is Mark Tijsmans opvoeder bijzondere jeugdzorg van opleiding. Zoals het artistieke talenten wel vaker overkomt, wilden pa en ma Tijsmans immers liever dat zoonlief eerst een 'normaal' diploma op zak had vooraleer hij zich op de toneelwereld stortte. Daarna mocht hij alle kanten uit. Hij volgde uiteindelijk toneel aan het conservatorium aangevuld met cursussen notenleer, dictie en slagwerk. Hij zette zijn eerste passen op de toneelplanken als tiener bij het KJT, maar acteerde al snel in producties van Theater Antigone, KNS Antwerpen, Torka T en het Raamtheater. Maar het grote publiek kent hem van zijn musicals of van televisie. Hij was ook een tijdlang presentator op KETNET en zanger van de KetnetBand. Niet eenvoudig om tussen al die personages door op zoek te gaan naar 'de mens' Mark Tijsmans.

Zijn er gelijkenissen tussen Mark Tijsmans en Wilfried Pasmans van 'Flikken', jouw bekendste rol?

Mark: Het personage van Wilfried Pasmans staat heel ver van mij af. Hij heeft niets met Mark Tijsmans te maken. Niet in hoe hij is of hoe hij zich gedraagt. Maar Pasmans blijft gespeeld door Mark Tijsmans, waardoor er automatisch trekken van de acteur in het personage sluipen. Ik kan niet verstoppen dat Mark Tijsmans Wilfried Pasmans speelt. Vandaar een zekere dualiteit: ik heb er niets mee te maken, maar toch ergens weer wel. Het lijkt stom, maar zo is onze manier van lopen dezelfde.

Als Mark Tijsmans niet Wilfried Pasmans is, wie is hij dan wel?

Mark: Iemand die veel doet, een duivel-doet-al. Iemand die het geluk heeft gehad van zijn hobby zijn beroep te maken. Je hebt enerzijds de Mark Tijsmans van op televisie of in het theater en anderzijds de Mark Tijsmans thuis. Dat zijn twee totaal verschillende personen. En maar goed ook. Ik praat weinig over mijn privé-leven, ook al denken sommigen dat ik daar veel over praat. Ik zou mezelf niet kunnen uitstaan, mocht ik thuis hetzelfde doen als op televisie of in het theater. Hier moet niets. Ik moet nergens rekening mee houden. Ik kan rustig mezelf zijn. Die rust heb ik nodig als compensatie. Het is fantastisch om na een drukke dag op een set weer thuis te komen. In zekere zin speel je elders toch altijd een rol. Ook achter de schermen, als de camera's niet draaien. Dat geldt voor iedereen, denk ik. Op je werk - ondanks het feit dat ik niet het gevoel heb dat ik werk - moet je met mensen kunnen samenwerken, maar je moet niet met hen samenleven. En dat is een groot verschil.

Bij heel wat mensen kom je over als een lieve jongen. Ben je dat ook?

Mark: Privé probeer ik voor alles en iedereen lief te zijn. In mijn werk ook, maar ik heb zo mijn principes. Ik probeer mijn werk altijd zo goed mogelijk te doen. Ik probeer me zo goed mogelijk voor te bereiden, mijzelf zo goed mogelijk te verzorgen, mijn stem op peil te houden... Er wordt van acteurs verwacht dat we er altijd voor honderd procent staan. En dat probeer ik ook te doen. Daarom wil ik alleen maar samenwerken met mensen die datzelfde principe hanteren. Als ik moet samenwerken met mensen die dat niet doen, blijft er van die lieve Mark Tijsmans weinig over. Dan kan ik ontzettend boos worden.

Waarom vond je het belangrijk om je een paar jaar geleden te outen?

Mark: Dat was eigenlijk niet de bedoeling, al heb ik er zeker geen spijt van. Maar het was geen vooropgezet plan. Ik had immers nooit het gevoel dat ik me niet geout had: mijn ouders, mijn broers, mijn vrienden, de mensen met wie ik in mijn privé-leven in contact kwam, wisten het allemaal. Alleen praat ik niet over mijn privé-leven in de pers. Ik had een paar aanvaringen gehad met wat ik de 'onnozele pers' noem en ik had iets van: als jullie spelletjes spelen, doe ik gewoon mee. Als er mij iemand rechtstreeks durft vragen of ik homo ben, zal ik dat bevestigen, maar met wie insinueert of rond de pot draait, doe ik vrolijk mee. Het heeft acht jaar geduurd voor een journalist het mij op de man af vroeg. Er is ontzettend veel reactie gekomen op dat interview. Vooral van jongeren tussen 16 en 18 die zich herkenden en van ouders van jonge mensen die niet goed wisten wat ze ermee aan moesten. Toen heb ik voor mezelf beslist dat ik één jaar lang alle dingen zou doen die met homoseksualiteit te maken hebben. Spreekbeurten, praatsessies in jeugdverenigingen, scholen, interviews enzovoort. Sinds september heb ik beslist dat weer af te bouwen. Ik ben een acteur, geen therapeut. Ik kan mijn verhaal vertellen, maar ik ben niet therapeutisch geschoold om te zeggen hoe jongeren het moeten aanpakken.

Wat vind je van de hele discussie over homohuwelijken en kinderen voor homokoppels?

Mark: Misschien gaan veel mensen schrikken van mijn antwoord. Als het woord huwelijk in deze maatschappij weggelegd is voor een man of vrouw die willen trouwen, dan begrijp ik dat.. Ook als mensen zeggen dat ze ons het recht gunnen om samen een contract aan te gaan maar zich afvragen of dat dan per definitie huwelijk moet heten. Als we dezelfde rechten en plichten hebben, maar het heeft een andere naam, dan heb ik daar geen problemen mee. Als we wettelijk alles kunnen regelen, dan is het in orde. Kinderen zijn een andere discussie. Kinderen moeten kunnen opgroeien in een perfecte gezinssituatie. Kinderen moeten een mama en een papa hebben. Ze hebben allebei voordelen, ze moeten er allebei zijn. Als koppels uit elkaar gaan of er sterft iemand waardoor een eenoudergezin ontstaat, is dat geen eigen keuze. Maar er zelf op die manier doelbewust aan beginnen, neen. Waarmee ik zeker niet wil zeggen dat homo's geen kinderen kunnen opvoeden.

Zou je zelf graag kinderen willen?

Mark: Ik zou dolgraag kinderen hebben, maar er is een probleem. Als ik ooit papa zou zijn, dan vind ik dat die kinderen ook een mama moeten hebben. En hoe dat dan moet, weet ik niet. Maar ik wil aan zo'n kind niet moeten zeggen: 'Jij hebt twee papa's', want dat klopt niet. Er zijn homo's die toch getrouwd zijn en kinderen hebben, maar dat vind ik niet juist. Tenminste niet als ze zich er op voorhand van bewust waren. Je moet in de eerste plaats aan het kind denken. Wil ik een kind? Ja? Dan komt het vanaf nu voor de rest van mijn leven op de eerste plaats. Ik ben zo opgevoed. Ik heb een heel gelukkige jeugd gehad. Voor onze ouders zijn wij altijd op de eerste plaats gekomen. En zo wil ik dat ook doen.

Wil je zelf ooit kinderen?

Mark: Ik zou het heel graag willen, maar ik moet rustiger worden. Nu ben ik er nooit. Ik ben er bijna niet voor een partner, dus zeker niet voor een kind. Voor kinderen moet je tijd maken en die tijd is er nu niet. Dus moet ik er ook niet te veel over nadenken. Maar het blijft een droom die ik ooit wil verwezenlijken.

Hecht jij veel belang aan je uiterlijk?

Mark: Ja en neen. Ik vind mijn uiterlijk belangrijk, maar we moeten per definitie al elke dag perfect geschoren en gekapt voor de dag komen, dat het soms eens leuk is om er niet aan te denken. Een stoppelbaard vind ik mooi, al moet ik toegeven dat daar ook wat gemakzucht achter schuilt. Nu kan het niet voor 'Flikken', maar als ik eens een weekje vakantie heb, durf ik mijn baard wel eens laten staan. Mijn haar is wel heel belangrijk. Ik heb voor deze grijze kleur ongelooflijk moeten vechten. Het heeft mij een seizoen 'Flikken' gekost voor ik zo mocht rondlopen. Ze wilden het altijd bruin verven. Ik ben blij dat het gelukt is want iedereen komt mij nu vragen hoe ik aan die grijze kleur kom. Helaas voor hen is dit puur natuur. Ik vind niet dat het mij ouder maakt en ik moet er niet lang mee bezig zijn. Opstaan, douchen, een beetje gel erin en klaar is Kees.

Je hebt weinig vrije tijd, heb je voldoende tijd om te genieten?

Mark: Toch wel, maar het enige nadeel is dat ik die momenten niet zelf kan kiezen. Als ik er dan al in slaag om vrijaf te nemen, kan ik ontzettend genieten van lekker eten, met uiteraard een glaasje wijn erbij. Ik ben slechts een beginner, ik weet alleen wat ik lekker vind en wat niet, maar ooit wil ik een wijncursus volgen. Vooral rode wijn vind ik heerlijk. In een restaurant tafelen is voor mij het einde. Ik lust echt alles. Al mag het niet te speciaal zijn, niet te veel kruiden. De Franse keuken is voor mij ideaal. Ik kan ook heel erg genieten van de bossen - ik probeer drie keer per week te joggen in het bos - en van de Ardennen. Die vind ik schitterend. Als kind gingen we er altijd op vakantie en ik ga er nog altijd regelmatig naar toe. Als ik ooit veel geld heb, koop ik er een huis...

Is geld belangrijk voor jou?

Mark: Ja, want wij leven in een westerse maatschappij en hier is geld nu eenmaal belangrijk. Er is niets mis met je te laten betalen voor iets. Artistieke dingen die slecht betalen, zijn niets voor mij. Ik heb er alle respect voor, maar ik pas ervoor. Ik zit in het commerciële circuit: televisie, commerciële musicals... Ik vind dat prettig. Ik vind het leuk dat ik met wat ik daarmee verdien een huis kan kopen, dat ik dat huis kan verbouwen, al moet ik dat ook in stukken afbetalen.

Zijn er dingen waar je buitensporig veel geld aan besteedt?

Mark: Neen, maar ik vind het wel een luxe dat ik alles kan kopen wat ik wil. Ik spreek niet over schilderijen van twintig miljoen, maar wel over een mooie broek, een cd, een dvd. Dit huis is van mij. Het is niet het grootste huis van de wereld. Het staat in de rij. Maar voor mij is het perfect. Ooit wil ik in de natuur wonen, in een kasteel, een oude hoeve of een statig herenhuis.

'BV's bestaan niet', beweerde je ooit, omdat niemand een BV nog herkent in Brussel of de Ardennen. Toch ben je er een. Vind je dat leuk?

Mark: Ik neem het erbij, maar soms vind ik het helemaal niet leuk. Al valt het hier allemaal wel mee. Ik kan perfect naar de cinema of naar de supermarkt en ik word nooit overrompeld. Als je ergens aangekondigd verschijnt, durven mensen je wel aanklampen. Maar als het kinderen zijn, vind ik dat niet erg. Kinderen zien je niet als een BV, maar als een vriend, en dat vind ik fijn. Reacties van kinderen zijn altijd heel eerlijk en daarom zo tof. Eigenlijk sta ik zeer huiverachtig tegenover verhalen van mensen die zeggen dat ze niet meer kunnen buitenkomen. Als je niet Koen Wauters of Helmut Lotti heet, valt het hier nog wel mee.

Bron: Goed Gevoel (februari 2003)