Mark Tijsmans over "zijn" vrouwen

"Mijn vriendinnen deden me beseffen dat het met de vrouwen toch nooit iets zou worden"

Mark Tijsmans is bekend als agent Pasmans uit flikken, wrapper bij Ketnet en zanger, maar de laatste jaren springt hij vooral in het oog als musicalacteur. Na de hoofdrol in Peter Pan en de rol van Mordred in Camelot, speelde hij Benvolio in Romeo en Julia.

Maar wie zijn, behalve Julia, de belangrijkste vrouwen in zijn leven?

Mark: Op de eerste plaats uiteraard mijn moeder. Ze is gestopt met werken toen mijn oudste broer werd geboren en daar ben ik haar nog steeds dankbaar voor. Ze is een echte mama, ze was er altijd voor ons. Zo hoefden wij bijvoorbeeld s middags nooit op school blijven eten. Ik deed dat niet graag, omdat ik nu eenmaal graag thuis was en ik vond het ook veel te druk op school. Ik had medelijden met de jongens die tussen de middag op school moesten blijven. Nog een voorbeeld: op een keer in het vijfde leerjaar werd ik ziek op school, ik was kotsmisselijk, voelde me miserabel. Andere kinderen moesten in dat geval in een ziekenkamertje liggen, maar ook dat bleef me bespaard. De directeur wist dat mijn moeder thuis was en heeft me hoogstpersoonlijk met zijn auto naar huis gebracht zodat mijn mama voor me kon zorgen. Dat zal ik nooit vergeten. Ik voelde me bijna op slag genezen. Niet dat ik van die luxe misbruik wilde of kon maken, want ook dat heeft mijn moeder me geleerd. Je moet echt ziek zijn voor je in je bed blijft liggen, zo is zij zelf ook. Er moet heel wat gebeuren voor zij echt ziek is.
Ik ben tot mijn vijfentwintigste bij mijn ouders blijven wonen. Nee, ik heb dat nooit verstikkend gevonden, integendeel. Waarom? Misschien omdat mijn moeder haar aandacht over vijf kinderen moest verdelen. En mijn grootvader woonde trouwens ook nog bij ons in. Als je per se alleen wilde zijn, dan ging je gewoon naar je kamer, ook dat werd gerespecteerd. En wij mochten veel, vind ik, er was ontzettend veel vertrouwen. Eigenlijk mochten we doen en laten wat we wilden, als er maar geen ambras van kwam. Want dán was het snel gedaan.

Tweede boom van links

Mark: In mijn kindertijd was er een vrouw die heel belangrijk is geweest voor mijn latere beroep: Rosita. Vanaf mijn veertiende heb ik bij haar amateurtoneel gespeeld, op een hoog niveau eigenlijk. Rosita heeft me de liefde voor het vak bijgebracht en me ongelooflijk veel geleerd. Ik ben haar eeuwig dankbaar. Als kind besefte ik het niet eens, pas later heb ik ingezien hoeveel ze me stap voor stap heeft aangeleerd. Toen stond ik daar niet bij stil, het was gewoon erg plezierig. Ze komt altijd kijken als ik in een nieuwe productie speel en dat vind ik fantastisch en zij ook, denk ik. Het gekke is dat ik voor ik haar kende, helemaal geen toneel speelde, maar aan voordrachtwedstrijden deelnam. Zo heeft ze me ontdekt. Zij woonde veel van die wedstrijden bij en als ze iemand goed vond, stuurde ze haar leerlingen op die persoon af met het voorstel om eens naar de toneelclub te komen. Stefan Perceval zat er onder andere bij. Nu, de eerste twee jaar in de toneelclub was ik steevast tweede boom van links, daar lachen we nu nog altijd mee. Maar dat was Rositas belangrijkste principe: nooit helemaal bovenaan beginnen, want dan kun je alleen maar diep vallen. Dat heb ik daar geleerd: je nooit vergalopperen.

Chiro-love

Mark: En de liefde? Nee, ik ben eigenlijk nooit verliefd geweest op een meisje. Ik had wel twee goede vriendinnen, die in die zin belangrijk waren dat ze me deden beseffen dat het met de vrouwen toch nooit iets zou worden (lacht). Een van hen, Eef, zie ik trouwens nog vaak, zij gaat binnenkort trouwen. En op mijn zestiende had ik een chiro-lief. Ik was ontzettend verliefd op sommige jongens in de jeugdbeweging, maar dat kon natuurlijk niet zijn, vond ik. En omdat elke leider een lief had, vond ik dat ik er ook een moest hebben. Met jaar heb ik nu geen contact mee, maar ze is lang een goede vriendin gebleven. Eef leerde ik zes jaar geleden kennen toen ik toneelles gaf op een school. Als ik hetero zou zijn, was er misschien iets van gekomen, want het klikte ongelooflijk. Dat doet het trouwens nog steeds. Enige seksuele spanning is er nooit geweest, wel een ontzettend goede vriendschap. We deden alles samen, gingen samen naar toneelpremières en maakten heel veel plezier. Maar we waren zo close dat we uiteindelijk zeiden: Als we zo doorgaan, zullen we nooit een lief vinden. Ik ben heel blij voor haar dat ze nu gaat trouwen en we houden zeker contact!

Bron: Flair (22 april 2003)